Persoonlijk

Het begon zo goed…

Zoals jullie wellicht wel weten ben ik bezig om mij verder te ontwikkelen als fotograaf. Hiervoor volg ik al een tijdje meerdere cursussen. Op dit moment ben ik bezig met de cursus “ontwikkel je creativiteit”. Hierbij krijg ik echt hele gave opdrachten! Een voorbeeld kan je zien in “Hoe word ik fotograaf?“.

De laatste opdracht was het maken van een fotoserie van iemand met een bijzonder beroep. Appeltje eitje zou je denken, maar vindt maar eens iemand met een bijzonder beroep wat ook nog fotogeniek is. Dat is nog best lastig. In mijn directe omgeving (lees mijn veilige bubbel) kon ik niemand vinden. Dus plaatste ik een oproep op Facebook, welke door een aantal mensen werd gedeeld (waarvoor dank!). Na een aantal dagen kwam er een reactie van een airbrusher (althans van de vrouw van de airbrusher). De volgende dag heb ik contact opgenomen met de airbrusher zelf en was een afspraak eigenlijk snel gemaakt. Oké, dit klinkt alsof het heel makkelijk ging, maar dat was niet helemaal het geval. Ik heb wel een aantal drempeltjes moeten overwinnen voor ik daadwerkelijk durfde te bellen. En heel eerlijk… Op het moment dat hij niet opnam, was ik een klein beetje opgelucht. De opluchting was overigens helemaal verdwenen op het moment dat hij binnen enkele minuten terugbelde. Gelukkig verliep het gesprek (voor mijn gevoel) redelijk soepel.

Het weekend voor de geplande fotoshoot hadden we de bruiloft van mijn schoonzusje en was mij gevraagd om foto’s te maken tijdens het diner en de borrel. Retespannend natuurlijk! Het is hun belangrijkste dag en ik heb nog nooit met zulke moeilijke omstandigheden foto’s gemaakt. Maar ik kan inmiddels zeggen dat er zeker hele mooie foto’s tussen zitten.

Maar toen begon het pas echt. De afspraak was gemaakt en (inmiddels vorige week maandag) zou ik de foto’s voor deze serie gaan maken. Met een knoop in mijn maag en zweethandjes reed ik naar Spijkenisse. (Ook nog eens een route die ik nog nooit zelf had gereden, om het nog wat lastiger te maken.)
Eenmaal aangekomen kwam de rust al snel terug en na een korte kennismaking is hij gaan werken en ik ook.

Met een buck load aan foto’s en de afspraak om een keer het belly-painten wat zijn vrouw doet vast te leggen ging ik 2,5 uur later weer naar huis. Opgelucht en een ervaring rijker. Wat was ik trots op mij dat ik zo uit mijn comfortzone was gegaan.

Dezelfde middag kreeg ik nog bericht van zijn vrouw. Ze had iemand gevonden die haar zwangere buik wou laten beschilderen en dit ook wilde laten vastleggen door een fotograaf. En weer was de afspraak snel gemaakt. De woensdagochtend reed ik weer naar Spijkenisse.

Eenmaal (veel te vroeg) in Spijkenisse besloot ik even de auto aan de kant van de weg te zetten en mijn broodje te eten, om daarna het laatste stukje te rijden. Alleen besloot mijn autootje anders. Alles uit! Hij deed helemaal niets meer! Ik kon wel janken.

Gelukkig stond ik op maar een paar minuten lopen van de eindbestemming. Dus ik besloot eerst de foto’s te maken en daarna de pechhulpdienst van Renault te bellen. Al mijn spullen uit de auto gehaald (En ik had echt veel bij me dit keer.). Na een paar meter lopen kom ik erachter dat ik geparkeerd sta op een plek waar je maximaal 15 minuten mag stilstaan. ARGH! Terug naar de auto dus. Een dikke bekeuring kan ik mij niet permitteren. Bellen naar de dealer en wachten op hulp. Als ze dan geweest waren, dan ga ik daarna alsnog foto’s maken.

Alleen vond de monteur dat geen goed plan. Ik moest direct door naar de garage, de accu was te zwak. Als ik hem uit zou zetten, zou de auto zeker weer niet starten. Dus op naar de garage, die vlakbij huis is. Deze shoot ging dus helaas niet door en ik moest vanaf de garage met de metro naar huis. MET DE METRO!!!! Ik had ook echt weinig keus, want met al die spullen bij me was lopen geen optie. De metro eigenlijk ook niet, want de paniek begon langzaam toe te nemen. Maar hé, weet je wat? I DID IT! En ik heb niet eens zitten huilen in de metro (wel toen ik thuiskwam, maar niet in de metro). Geen paniekaanval gehad, alleen angst… Angst is ook niet fijn, maar een paniekaanval is duizend keer erger.

Balen natuurlijk dat de fotoshoot niet door kon gaan, maar ook wel blij dat we ’s avonds het autootje weer terug hadden met een splinternieuwe accu.

Vrijdagochtend werd ik een partijtje beroerd wakker. Bah Bah! Maar hé, corona kan het niet zijn. Woensdagochtend had ik namelijk nog getest en toen was het nog negatief. Maar even dagje rustig aangedaan.

Zaterdagochtend voor de zekerheid toch maar weer een zelftest gedaan en binnen enkele secondes gaf deze al aan dat de uitslag positief was. Nog netjes een kwartier gewacht, maar de uitslag veranderde niet. Het gevreesde tweede streepje bleef zichtbaar. En duidelijk ook!
Ook Jeff maar een zelftest gedaan en ja hoor. Ook hij positief! Dus geen umpirecursus (knbsb/honkbal) voor hem. Superbalen natuurlijk! Het was ook nog eens een deel examen die dag.

Maar ook voor mij is het een zeer zware domper. Behalve het feit dat ik er goed ziek van ben, zou ik maandag beginnen aan het SSiB traject. Die afspraak kon dus helaas niet doorgaan. Hopelijk kan ik komende week aanschuiven. Ook een afspraak voor een training voor ervaringsdeskundige viel in het water hierdoor. Waarschijnlijk betekent dit dat ik pas in september hiermee kan gaan starten als het wat voor mij is.

Inmiddels zijn alle kids in huis ook getest en positief bevonden en zitten we nu met zijn allen in isolatie. De een zieker dan de ander. Hopelijk knappen we allemaal snel op en kunnen we weer de deur uit.

Wat ik al zei dus… Het begon zo goed en toen was daar corona.

Lieve groetjes Moniek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s