Persoonlijk

Old & new times

Ken je dat? Dat je iemand weer ziet na pak ‘m beet 20 jaar en dat het voelt alsof het gisteren was dat je elkaar voor het laatst gesproken hebt? Dat had ik vandaag.

Als je erg op de feiten bent, dan zou je zeggen dat het echt niet zolang geleden is, aangezien ik hem gisteren nog gesproken heb om te vragen of hij vandaag in de winkel zou zijn. De winkel waar ik ooit ben begonnen met werken en heel veel leuke tijden heb gekend.

Ik moest daar vandaag in de buurt zijn en bedacht me dat ik dan na mijn afspraak wel ff een kop thee kon gaan drinken bij hem. Gezellig en een beetje spannend, omdat je elkaar zolang niet gezien hebt. We zijn al wel weer heel wat jaartjes facebookvriendjes, maar dat is toch anders dan in het echie..

Maar het was helemaal niet eng. Het was zelfs niet een beetje gek. Ja! De winkel was gek groot geworden. Maar toch, ondanks dat de winkel niet meer de winkel is, die die was in mijn tijd, ondanks dat voelde het zo ongelooflijk vertrouwd. Zelfs al die vreemde gezichten waren niet vreemd op de één of andere manier. Snap jij mij nog? Ik mezelf dit keer wel.

We hebben gelachen, herinneringen opgehaald en thee gedronken (althans ik dan…) ‘Even’ 20 jaar bijgepraat.. Maar ja, toen riep de kaas en moest ik er weer vandoor. Nog een geluk hoor dat ik toen pas weg moest. Heel even leek het erop dat het een ‘Tea-To-Go’ zou worden…

Die afspraak waar ik het over had. Dat was de afspraak met de nieuwe psycholoog. In ‘kleine stapjes’ vertelde ik al dat ik opnieuw in therapie zou gaan. En vandaag was dan eindelijk de nieuwe eerste keer.

Vorige week had ik al een intake bij hem gehad. En dat ging eigenlijk helemaal prima. In een bekende buurt (Kralingen), dus dat voelt ook wel soort van veilig. Ik vind het toch wel erg fijn als ik in ieder geval de weg en buurt ken als ik ergens voor het eerst moet zijn.

Maar dan vandaag, de ‘officiële start’ van deze reeks afspraken. Kannonnuh, wat was ik nerveus. Gisteren zo labiel als de neten -kon om elke scheet wel janken-, vannacht slecht geslapen, vanmorgen al vroeg wakker. Oké, dat laatste kwam doordat de kleine man tussenin kroop en ging liggen stereosnurken met zijn pappa… Joepie! Om 5:40 stond ik dus al in de badkamer. Het enige voordeel is dat er op dat tijdstip nog niemand op de deur staat te kloppen dat ik op moet schieten.

De Voorburgstraat, daar moet ik zijn. “Bij het Eudokiaplein.”, zei hij vorige week nog voor de duidelijkheid. Het Eudokiaplein, waar ik niet alleen mijn eerste stappen in de wereld van de werkenden heb gezet, maar waar ik – in het Eudokia Ziekenhuis geboren ben (al staat dat ziekenhuis er al héél lang niet meer) En vanmorgen reed ik daar dus heen. Toen ik de Bergweg opdraaide moest ik wel even slikken toen ik de lege plek zag waar ooit het Correct-pand stond. Weer een stukje geschiedenis weg. Enniehoe, focus, want de Bergweg is een rotstraat om te fietsen (vond ik als fietser altijd, al die auto’s die niet uitkijken), maar met de auto vind ik het ook een drama (al die fietsers die moeite hebben het fietspad te vinden). Haha!

Netjes op tijd parkeerde ik mijn auto in de mij zo bekende parkeergarage, al zette ik er ‘vroeger’ mijn fiets neer. De roltrap op naar boven en daar stond ik… in het winkelcentrum waar ik zolang met zoveel plezier gewerkt heb en al nog langer niet ben geweest. Maar omdat ik toch enigszins door moest lopen om op tijd op mijn afspraak te zijn, had ik niet heel veel tijd om rustig rond te kijken.

Het was een eerste keer, dus kan er nog niet veel over zeggen. Maar ik heb er een goed gevoel bij. En dat is al heel wat.

Lieve groetjes Moniek!

12 gedachten over “Old & new times”

  1. Dat is inderdaad al een heel goed teken, toch? Het is belangrijk dat er een klik is met de psycholoog, vind ik persoonlijk. Dat auto-fietser verhaal heeft me even een glimlach bezorgd, zo herkenbaar. 😅 Ook op de plek van je oude job rondlopen, is zo herkenbaar voor mij. Ik heb dat ook, iedere keer opnieuw 🍀 Veel succes Moniek 👊🏻

    Geliked door 1 persoon

  2. Je gevoel is goed en dat is belangrijk, therapie is acceptatie en het lijkt alsof je al helemaal het proces zit. Misschien omdat het zo vertrouwd is.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb inmiddels al wat jaartjes therapie erop zitten en ben nu toe aan het accepteren dat de depressie nu eenmaal bij mij hoort. En op zoek naar een manier om daarmee om te leren gaan

      Like

  3. Altijd leuk om herinneringen met iemand op te halen, waarmee altijd zo vertrouwd voelt, ook al heb je elkaar jaren niet gezien. Veel succes met therapie!

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Cynthia Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s