Persoonlijk

Needles and Soldiers

Na lang twijfelen tussen Engels en Nederlands? Toch maar Engels, want tsja, dit bekt toch een stuk beter dan ‘naalden en soldaten’. Of niet dan?

Vorige keer heb ik jullie verteld over onze kerstboom en hoe hij van de winkel naar ons verhuisde en uiteindelijk in de tuin belandde. Jullie kunnen vast niet wachten op het vervolg 😉

Vrijdag gingen we de boom in de aarde zetten en daarna naar binnen. Oké, dit klinkt een stuk makkelijker dan hoe het in werkelijkheid ging.


Lang verhaal kort. Hij heeft nog zeker 3x omgelegen (gelukkig voornamelijk buiten), waarvan ik hem 1x een flinke duw heb gegeven, omdat ik er helemaal klaar mee was. Dat had ook te maken met het feit dat het keihard begon te regenen toen we bezig waren.

Eenmaal binnen hebben we hem –nadat hij wederom was gevallen– maar met een stuk touw aan de muur vastgezet. De volgende dag hebben we hem versierd. Op vrijdag had ik daar echt geen energie meer voor.

Helaas is het er daarna niet van gekomen om een foto te maken. Wat voelde ik mij beroerd. Maandag was ik weer begonnen met werken. En ik merkte al snel dat zelfs een uurtje heel veel energie vergt en die is op dit moment ver te zoeken. Dinsdag heb ik ook nog gewerkt en vanaf woensdag lig ik eigenlijk voornamelijk op de bank of bed ziek te zijn. Pijn in mijn keel, hoesten, koortsig, weinig eetlust en ga zo maar door. Jeff heeft hier ook een dag of wat last van gehad en de kleine man heeft ook zijn herhaalcursus voor zeehondengeluiden in de nacht met succes afgerond.

Helaas gaat het bij mij niet zo snel en lig ik nog steeds voornamelijk voor pampus. Zelfs zo dat mijn kinderen mij vroegen of het niet verstandig zou zijn om een testje te doen (coronatest dus wel te verstaan.) In eerste instantie vond ik het niet nodig. Jeff had negatief getest (zelftest) dus ik zal ook wel geen corona hebben, maar met kerst in het vooruitzicht en de gezondheid van de mensen om mij heen in ogenschouw nemende, ben ik toch maar online gegaan om een afspraak in te plannen.

Gelukkig kon ik dezelfde dag nog terecht. En had ik binnen 24 uur de uitslag (negatief). Helaas zijn de klachten niet verdwenen op het moment dat ik de negatieve uitslag kreeg (of nou ja, eigenlijk een positieve uitslag van een negatieve test). De keelpijn en het hoesten blijven flink aanhouden. Behalve wanneer ik niet teveel beweeg en niet praat, dan valt het hoesten wel mee. En ik geloof dat ze het hier in huis best lekker rustig vinden dat ik mijn mond hou.

Maar wat is dat nou met die soldaten?”, hoor ik jullie vragen. Dat zal ik vertellen. Toen ik bij de testlocatie binnen kwam, leek het wel of ik op een militaire basis was beland. Overal soldaten. Een soldaat die mij vertelde naar welke balie ik kon gaan, een andere soldaat controleerde mijn gegevens bij die balie en weer een volgende soldaat nam de test af. Als ik me niet zo beroerd had gevoeld, had ik er misschien nog wel van kunnen genieten ook. 😜

Ooit in een ver grijs verleden (ik was toen net klaar met de MAVO) ben ik met een schoolvriendinnetje gaan tienertoeren (je weet wel, met de trein het hele land door crossen voor een klein bedrag). Een van deze dagen zijn wij richting Gilze-Rijen gegaan. Waarom Gilze-Rijen? Omdat daar een legerbasis (vliegbasis van de Koninklijke Luchtmacht) zat en wij dachten daar wel even rond te kunnen kijken in al onze kinderlijke onschuld. Helaas bleek dit niet zomaar te gaan. We werden gewoon weggestuurd. De schande! Er was echt geen doorkomen aan. Dus zonder ook maar een voet op de basis te hebben gezet zijn we teruggegaan naar de trein.

En nu, een kleine 30 jaar later, loop ik zo het ‘uniformenwalhalla’ in. Zonder weggestuurd te worden.

Vroeger zou ik zeer onder de indruk zijn geweest van zoveel uniformen bij elkaar, maar nu ze met die gele jasschortjes en blauwe handschoentjes aan rondlopen en ze ook nog eens vol humor zitten en ontzettend lief zijn viel dat heel erg mee.

Ik geloof zelfs dat ik liever heb dat een soldaat de test afneemt dan een GGD-medewerker die niets anders doet. En niet vanwege het uniform, maar het voelde nu niet als lopende band werk zeg maar.

Nu duik ik weer terug mijn bed in, in de hoop er snel weer wat beterder uit te komen.

Lieve groetjes Moniek

Oja, zou ik nog bijna de foto vergeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s