Stapje terug


Dat herstel niet lineair is, dat weet ik nu wel. Dat ondervind ik al jaren aan den lijve. Helaas nu weer een beetje meer.

Een tijdje geleden heb ik mijn eindgesprek bij de GGZ gehad. Het ging goed. Therapie was afgerond en zelfs zonder medicatie ging het prima. Of nou ja, prima misschien niet, maar wel goed. Dat dacht ik in ieder geval.

De zwarte hond was toch geen formaat Deense Dog meer? Dit was een puppy geworden. Iets wat ik kon handelen, maar ongezien is deze puppy toch weer uitgegroeid tot een flinke zwarte hond. Een formaat wat ik niet kan handelen, waar ik moeite mee heb. Een formaat wat de controle over mij heeft in plaats van andersom.

Tot twee weken geleden ongeveer. Toen stortte ik volledig in en wist ik… de zwarte hond is terug. Huilen, angstgevoelens en een paniekaanval van heb ik jou daar. Uiteraard vertelde ik dit in eerste instantie aan niemand. De schaamte was is enorm! Hoe kan het dat ik me zo voel? Hoe kan het gebeuren dat ik zo terugval? Hoe kan dit zo plotseling gebeuren?

Maar was het wel echt zo plotseling?

Op maandag opperde mijn manager dat het misschien wel een goed idee was om even contact met de huisarts op te nemen. Ik, eigenwijs als ik ben, vond dat natuurlijk absoluut niet nodig. Zo slecht ging het ook weer niet. Ja, ik was nog wel enorm emotioneel, maar de ergste symptomen van de paniekaanval waren alweer verdwenen (dacht ik). Tot Jeff naar beneden kwam, mij aankeek en zei: “Misschien moeten we toch de huisarts even bellen!“. Ook nu was ik terughoudend, maar als er twee roepen dat het beter is, dan moet ik er misschien toch aan toegeven. Dus de telefoon gepakt en de huisarts gebeld. De afspraak voor diezelfde ochtend was al snel gemaakt.

En daar, bij de huisarts, kwam ik erachter dat het al veel langer niet zo lekker gaat. Alleen herkende ik de signalen niet. De eetbuien die ik had, linkte ik niet aan mijn depressie. Mijn toenemende angstgevoelens ook niet en ga zo nog maar even door. Na een fijn gesprek met de huisarts, kreeg ik oxazepam voorgeschreven. 2x Daags in te nemen. Dit komt neer op de hele dag als een zombie rondlopen. En slapen… heel veel slapen. Het maakte niet uit of ik beneden bleef, omdat ik er niet aan toe wou geven of toch naar boven ging, slapen deed ik. Was het niet in bed, dan op de bank. Langzaam voelde ik de lichamelijke onrust afnemen en ook in mijn hoofd werd het wat rustiger. In ieder geval tot de dosis begon uit te werken, dan kwam alles in volle hevigheid terug.

Gelukkig mocht ik na een week op controle bij de huisarts om te bespreken hoe nu verder te gaan. Inmiddels had ik zelf al hulp ingeschakeld bij de psychiater door te vragen hoe ik mijn antidepressiva het beste weer kan opbouwen. Maar daar heb ik tot de dag van vandaag nog geen antwoord van gekregen. Wel had ik bij de apotheek alvast de 15mg tabletten besteld. Maar dat was iets te voorbarig. De huisarts, die wel contact kreeg met de psychiater (tsja, je hebt altijd baas boven baas), heeft mij een opbouwschema gegeven waarbij ik begin met 5mg.

De komende weken gaan zwaar worden. Uit ervaring weet ik dat het opbouwen van deze medicatie ervoor zorgt dat de klachten eerst gaan toenemen. Het is eigenlijk net als bij een antibiotica als je het zo bekijkt. Maar daar ga ik me doorheen slaan. Ik heb mijn vriend en familie vierkant achter me staan als vangnet en ook de huisarts kan ik altijd contacten als het niet goed gaat.

Weet je, aan het begin zat ik te twijfelen of ik dit wel moest opschrijven. Zoals ik al zei, ik schaam me er echt voor dat ik zo’n terugval heb. Aan de andere kant, het hoort erbij en ik ben vanaf dag 1 open en eerlijk geweest, dus nu ook! Wel merk ik dat de therapieën hebben geholpen. De manier waarop ik er nu mee omga is echt heel anders. Daarnaast weet ik dat hoe zwart alles ook lijkt te zijn, er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Dat heb ik al eerder mogen ervaren. En deze wetenschap houdt mij sterk.

Ook sta ik mezelf nu toe dat het even zwart mag zijn. Ik mag me even onwijs rot voelen, ik mag huilen tot mijn tranen op zijn. Ik mag angstig zijn om niks. Het mag allemaal. Het gaat namelijk ook weer voorbij. Het gaat voorbij. De lijn liep nu even naar beneden, maar straks gaat hij weer omhoog.

Ik weet dat de depressie altijd een deel uit zal maken van mijn leven, soms op de voorgrond, vaker op de achtergrond. Maar er zal altijd een volgende ronde komen, maar dan nog.. kom op hé… zelfs boksers krijgen meer tijd tussen de rondes.

Lieve groetjes Moniek!

8 gedachten over “Stapje terug

  1. Goed van je meid! openheid is het beste voor jezelf.. en schamen is absoluut niet nodig. Je moet trots op jezelf zijn, want zo’n verhaal delen dat vergt echt wel kracht!

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat goed dat je hier over bent gaan bloggen! Ik herken er veel van, ben zelf ook bekend met depressie. Dat was voor mij ook de reden om te gaan bloggen, het hele taboe eromheen mag nu wel een keertje klaar zijn. Het heeft bij mij vrij lang geduurd voor ik kon accepteren dat het nou eenmaal iets is wat bij mij hoort. Ik wens jou die acceptatie ook, dat maakt het een stukje draaglijker

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel!

      Het taboe rondom depressie en andere mentale aandoeningen mag inderdaad wel een keer klaar zijn. Ik hoop daar op mijn manier een steentje aan bij te dragen.

      Wat fijn dat jij hebt leren accepteren dat het iets is wat bij jou hoort. Ik hoop ook ooit zover te komen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s