Nationale Beeballdag 2021

Hierbij geef ik jullie een klein kijkje in een dag van een fotograferende honkbalmamma. 

Vanmorgen liep al vroeg de wekker af. Gelukkig iets later dan gister. Toen was het 6 uur dat de wekker afliep, omdat Rick om 8:30 al in Oosterhout moest verzamelen voor zijn wedstrijd. En dat is toch al gauw een klein uurtje kachelen. Vandaag was het de beurt aan de kleine man. Hij mocht niet één, maar drie wedstrijden spelen op een heus toernooi.

De landelijke beeballdag wordt elk jaar verdeeld over een aantal regio’s. Dit jaar onder andere bij Vlaardingen Holy! Waar wij met onze Euro Stars Beeballers deel mochten nemen aan deze leuke dag.

Jesse speelt bij de Rookies (de echte kleintjes zeg maar) en dan heb je ook nog de Majors (die dus weer net wat groter zijn. Er waren dan ook 2 verschillende ‘poules’ De Euro Stars Rookies (helaas met één spelertje minder, die thuis met een buikgriep op de bank lag) mochten het opnemen tegen Vlaardingen Holy, Blue Birds en de Red Lions. De Majors van Euro Stars konden hun krachten meten met Neptunus, Blue Birds 1, The Storks en Blue Birds 2. Dit betekend heel veel enthousiaste kinderen op het veld.

Uiteraard ben ik niet van huis gegaan zonder mijn camera. En al snel kwam ik erachter dat er geen fotograaf liep om deze superleuke dag vast te leggen. Dus heb ik me vrijwillig opgeworpen deze taak op mij te nemen. En wat is het leuk om al die kindjes bezig te zien.

Al om 10:00 begonnen ze met een warming-up. Deze werd geleid door een veteraan in het honkbal en hij deed mee alsof hij nog 30 was. Het echte werk begon om 10:30.. Let’s Play Ball! Wat een feestje om overal op het veld de kleine veldjes te zien, waar de kindjes lekker aan het spelen waren. En allemaal waren ze net zo fanatiek. Hoewel sommige harder liepen naar het springkussen, dan naar het volgende honk tijdens de wedstrijd. En ik? Ik liep tussen de veldjes door, met mijn camera in mijn hand. Helemaal klaar voor dat ene leuke shot. Dit zijn er aan het eind van de rit 778 geworden. Nog niet gefilterd! En er zal vast nog wel een en ander afvallen door onscherpte of te veel beweging of iets dergelijks. En al die tijd heb ik ook nog de wedstrijdjes van Jesse in de gaten gehouden. Er ontging mij (bijna) niets deze dag!

Naar mate de dag vorderde viel het bij meerdere mensen op dat ik foto’s aan het maken was. Mensen kwamen naar me toe met de vraag waar ze de foto’s kunnen kopen, of dat ik die van hun kind naar hun e-mail kan sturen. Uhm.. Dat wordt een beetje veel om te onthouden, maar de foto’s komen er aan! Mocht met toch perse willen betalen? Donaties zijn altijd welkom! 😉

En dan kwam mijn neef(je) met zijn zoontje nog even kijken naar Jesse! Zo leuk! Fijn om ze weer even te zien, zeker aangezien we elkaar al veel te weinig zien!

Oké terug naar het maken van de foto’s in de brandende zon die deze zondag scheen.. Oef! En natuurlijk denk ik er niet aan om zonnebrand mee te nemen in september. Dus je raad waarschijnlijk wel wat er met mijn nek gebeurd is? Helemaal niks dus.. Ik had gelukkig een petje op. Ik zeg gelukkig, maar die klep is wel een handicap tijdens het fotograferen. Dus pet omgedraaid, nek beschermd en het foto’s maken ging een stuk makkelijker.

Jesse heeft vandaag niet 1, maar meedere homeruns gelopen! Wauw! Dat belooft wat voor later. Ik ga er nu natuurlijk niet bij vertellen, dat de laatste slagman bij de beeballers sowieso een homerun loopt en dat dus iedereen minimaal 1 homerun heeft gelopen vandaag! Hoe bedoel je een geslaagd toernooi!?

Na de lunch (duimpje omhoog voor de lidl die deze verzorgd heeft!) merkte je wel dat de kinderen wat moe begonnen te worden. Het enthousiasme werd steeds een beetje minder. Hier en daar hoorde ik kindjes zelfs aan hun ouders vragen hoeveel wedstrijden ze nog moesten. En als er dan gezegd werd dat dit de laatste van de dag was, gingen ze het toch nog even navragen bij de coach. Logisch, je pappa of mamma zegt natuurlijk alleen maar wat jij wilt horen.

Om 15:15 was de laatste wedstrijd afgelopen. En kon de ‘prijsuitreiking’ beginnen. Eén voor één mochten de teams hun lintje en sticker halen en liepen alle kinderen dus nog eenmaal voor mijn camera langs. De vermoeide gezichtjes met stralende oogjes die ik daar voorbij heb zien komen? GOUD WAARD! Echt!

Maar toen.. mijn masterpiece! De groepsfoto.. Dat was nog een gedoetje..
Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik een paar weken geleden gevallen is mijn lens daar niet ingeschonden uitgekomen. Vandaag had ik dus een andere lens bij me. (70-300 voor de kenners) Met deze lens heb je niet een heel breed beeld, wat me bij de ‘normale’ foto’s ook al wat hoofdbrekend heeft opgeleverd. Probeer dan met zo’n lens maar eens een behoorlijke groepfoto te maken van tientallen kinderen met alle coaches erbij.

Maar ze hadden het zo lief gevraagd en ze zeiden ook nog dat we al echt vriendjes aan het worden waren. Dan kan ik natuurlijk niet anders, dan het in ieder geval proberen! En om een zo optimaal beeld te krijgen, was ik zelfs zo gek om op de dug-out te gaan zitten.

Picture this:
Moniek met hoogtevrees (en sowieso bang voor heel veel en steeds meer now a days) gaat via een heel smal trapje de dug-out op. Het dak piept, kraakt en beweegt onder me en dan moet ik ook nog een beetje over de rand hangen om mijn camera aan te pakken. Om het gewicht een beetje te verdelen (geeft toch een iets veiliger gevoel) ben ik dan ook maar op het dakje gaan liggen. AI! Ik krijg ze niet allemaal in beeld. Lichte stress (bovenop de stress die ik toch al ervoer daar boven), zweet op mijn voorhoofd, ging ik bedenken hoe ik dit op kan lossen? Geen idee! Ik heb gewoon niet de goeie lens en begin mezelf langzaam te vervloeken dat ik mijn camera heb meegenomen.

Toch een aantal foto’s genomen. Elke keer van een ander deel van de groep. Dat gaan we wel aan elkaar breien op de een of andere manier. Moet lukken!

En nu wil deze fotograve graag van het dak af. Gelukkig stonden er een paar flinke aspiranten van Vlaardingen Holy klaar om mij van het trappetje af te helpen en zo nodig op te vangen. (hoewel ik stiekem denk dat dit niet gelukt zou zijn). Eenmaal weer veilig op vaste grond moest ik echt even bijkomen. Denk dat ik een hartslag van heb-ik-jou-daar had op dat moment. Het einde van een leuke dag was daar.

In de auto vroeg ik aan Jesse of hij een leuke dag heeft gehad. Zijn antwoord: “Ik hoorde Shirt uit en zwaaien mamma!“, om dit vervolgens te blijven herhalen. Om hem een beetje wakker te houden, hebben we dat nummer op repeat gezet op Spotify. Een half uur lang hebben we dus non- stop naar Het Feestteam en DJ Maurice zitten luisteren.
Resultaat: Het heeft niet gewerkt! Jesse is al zingend en dansend –zover dat gaat in een autostoeltje– in slaap gevallen!

Ik deel deze oorwurm graag met jullie 😉

Uiteraard ben ik thuisgekomen – al neuriënd– direct met de foto’s aan de slag gegaan en het resultaat van de groepsfoto’s zie je hieronder:

Lieve groetjes Moniek!

Persoonlijk

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: