20 jaar

Het was gewoon een doodnormale dag. Niks bijzonders. Ik stond in de ochtend op om naar mijn werk te gaan. Danisha (toen nog geen 2 jaar) zou die dag bij haar opa en oma zijn, omdat mamma moest werken.

Dinsdag 9 september 2001. Een dag die voor altijd in het geheugen gegrift zal blijven staan.

We begonnen de ochtend vroeg, heel vroeg! En om 8:30uur zat ik, klaar voor de dag, achter de kassa. Een dag lekker werken onder de mensen. Jeetje, wat kan een mens ernaast zitten zeg.

Naar mate de middag vorderde werd het stiller en stiller in de winkel. Slechts weinigen kwamen nog boodschappen doen. En wat denk je dan? ‘Het zal het weer wel zijn!‘ Want achter de kassa, zonder tv en radio, was je -in die tijd- toch een beetje afgesloten van de wereld op de een of andere manier.

Totdat de -op dat moment- tandeloze buurman aan mijn kassa kwam en zei dat er een aanslag was gepleegd op de Twin Towers in New York. “Yeah Right!”, dacht ik. “Het zal wel!” Eigenlijk vond ik het op dat moment niet meer dan een zieke grap. Dan hadden we er toch al meer mensen over moeten horen?! Mijn collega’s en ik keken naar elkaar met een blik van:“Het zal toch niet?

17:00: Eindelijk klaar met werken. Ik kan niet wachten om weer naar mijn kindje te gaan en loop snel naar haar opa en oma om haar op te gaan halen. Als ik binnenstap wil ik direct van wal steken over wat die buurman had verteld en toen zag ik het, live op televisie… het instorten van de derde toren.

Het was echt! De tandeloze buurman had geen zieke grap verteld! Vanaf dat moment zat ik aan de televisie gekluisterd. Ik zag dat het gebeurd was, maar kon het niet geloven. 4 vliegtuigen gekaapt. 2 de Twin Towers in en 1 boorde zich in het Pentagon en 1 is neergestort in Pennsylvania. Hoe kan dit niet gewoon een slechte film zijn.

Nu ik erover schrijf, heb ik weer de tranen in mijn ogen. Net als 20 jaar geleden. Daar zit je dan. Een kindje van 2 jaar met een baby op komst en de wereld is in oorlog. Dat kan toch niet anders? Waarom zou dit anders allemaal gebeuren?

Ik zag mensen die vanaf de weet-ik-veel-hoeveelste-verdieping uit het raam springen; de enige manier om te ontsnappen aan deze hel en misschien zelfs wel in de hoop nog een soort van kans op overleving te hebben?

Eenmaal thuis ging direct de televisie aan, zodat Rick Nieman mij op de hoogte kon houden van wat er allemaal gebeurde. Of eigenlijk, in de hoop dat er ineens bekend zou worden dat het een foutje was en het allemaal niet echt gebeurd zou zijn. Maar helaas, dat nieuws kwam niet.

Het was allemaal echt gebeurd! We zijn nu 20 jaar verder. Inmiddels is er een mooie gedenkplaats gekomen ‘Ground Zero’, op de plek waar voorheen de Twin Towers stonden. 20 jaar verder en de gevolgen van 9-11 zijn nog steeds voelbaar en zullen altijd voelbaar blijven.

Nog steeds als ik beelden van deze aanslagen zie, zit ik met tranen in mijn ogen. Verdriet om het gebeurde en ongeloof dat dit heeft kunnen gebeuren strijden om voorrang.

Het zijn gekke dingen. Elke dag, zodra ik wakker ben, pak ik mijn telefoon voor het nieuws. Behalve op 9-11! Net als elke dag pak ik mijn telefoon, zet hem aan en zie dat het 11 september is. En net als elk jaar op 9-11 vermijd ik de nieuwsapps.

En het gekke is dat, ondanks dat dit toch altijd een beetje een beladen dag blijft, het uiteindelijk toch weer een dag als elke andere dag gaat worden. Met als enige verschil dat we met elkaar toch even stil staan bij het moment van nu 20 jaar geleden. Het moment wat iedereen zich kan herinneren.

Laten we met zijn allen even stilstaan bij al die mensen die 20 jaar geleden hun leven verloren door deze aanslagen. De mensen die nietsvermoedend in de betreffende vliegtuigen waren gestapt, de mensen die die ochtend niets vermoedend naar hun werk waren gegaan, hun werk in de Twin Towers.

Laten we met zijn allen even stilstaan bij de politieagenten en brandweerlieden, die direct te hulp zijn geschoten en dit niet hebben mogen overleven.

Laten we met zijn allen even stilstaan bij de nabestaande van deze slachtoffers!

Maar laten we ook vooral even stilstaan bij elkaar!

Lieve groetjes Moniek

Actualiteit

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: