De week in het kort

Hij is voorbij gevlogen, echt. Het was een week met vallen en opstaan. Letterlijk!

Zondag (oké dat was nog week 18) maakte Jesse een val van een trap, niet te zuinig. Gelukkig was er iemand ter plaatse die het direct kon nakijken. En behalve een bloedneus, tand door zijn lip en wat schaafwonden in zijn gezichtje had hij geen verwondingen. GELUKKIG!

Bovenste twee foto’s vlak nadat het gebeurde. De derde foto is van de maandag en de vierde van de dinsdag. Inmiddels zie je er vrijwel niks meer van.

‘s Maandags was een groot deel zelfs alweer weggetrokken en was ook de verdikking onder zijn oog al weg. Wat geneest dat kind toch heerlijk snel!

Dinsdags was een ‘normale’ dag. Jesse naar het KDV, ik begon de dag met een wandeling om daarna lekker te gaan werken. Met een bloednerveuze Danisha in huis, die zou die dag horen of ze door HNY was aangenomen voor een stage. En wat denk je? Yes! Ze mag er stage gaan lopen en was door het dolle heen! Zo ongelooflijk trots op haar en blij voor haar!

En dan de woensdag. Vorige week is de voorzitter van onze honkbalvereniging na een kort ziekbed overleden. En deze woensdag was zijn uitvaart. De uitvaart zelf was in besloten kring, maar vooraf was er een gedenkdienst bij de vereniging! Ik heb hier maar 1 woord voor ‘INDRUKWEKKEND’!

Alle aanwezigen vormden een erehaag langs het pad naar het hoofdveld, waar hij tussendoor gereden werd. Daarna kwam de kist bij de heuvel te staan en waren er diverse mensen die nog een laatste woord tot hem richten, er werd muziek gedraaid en een minuut stilte, terwijl wij als vereniging allemaal op het veld stonden. (Uiteraard op gepaste afstand.) Af en toe zag ik op het fietspad mensen stoppen, waarschijnlijk om te kijken wat er gebeurde. Na de dienst was er nog gelegenheid voor een laatste groet…

André, Rust zacht!

Thuisgekomen ligt er een brief van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in de brievenbus. Wat denk je? Ik heb de oproep binnen voor mijn vaccinatie. De 29ste ga ik voor de eerste. Beetje spannend is het wel.

Spannend! (of eigenlijk doodeng hihi)

En dan komt alweer de donderdag, Hemelvaartsdag, dat betekent… een vrije dag! En wat hebben we genoten! Het weer was heerlijk, dus we hebben een heerlijk stukje gewandeld.

Deze knapperd kwamen we tegen tijdens onze wandeling

Vrijdag…. Ach ja… de dag die ik deze week liever over had geslagen. Het was namelijk de dag dat ik afscheid moest nemen van mijn schematherapiegroepje, de behandelaren en het leven met therapie. Een dag waarop er een heel nieuwe fase ging beginnen. Een dag waar ik tegen op zag als een berg. De laatste sessie vond ik heel moeilijk! Het afscheid vond ik vreselijk. En het ergste…. Ik heb het gevoel dat het niet af is.

Onderweg naar therapie!

Dat komt waarschijnlijk doordat het allemaal door de coronamaatregelen was afstandelijk was. Maar het gevoel gaat niet weg. Ik dacht dat het over zou gaan door wat te gaan eten (Coping!). Lekker gegeten bij Bram, maar het gevoel ging niet weg. Thuisgekomen ben ik mijn bed ingegaan en gaan slapen (nog meer coping!) en ook dat hielp niet. (De dag ging wel lekker snel voorbij, dat dan weer wel!)

Zaterdag was een dag die voorbij is gegaan zonder dat ik er erg in had. De hele dag die vreselijke regen, waardoor je toch een beetje opgesloten zit in je huis. Bah!

Vandaag leek weer zo’n dag te worden, maar dat viel al met al mee. Rick had een onderling wedstrijdje op de vereniging en daar ben ik even wezen kijken. Jeff stond in het veld als scheids en Rick als pitcher, dus die twee stonden letterlijk lijnrecht tegenover elkaar in het veld!

En dan is de week alweer voorbij. Voor de oplettende lezer(es)…. Het klopt! Geen woord over afvallen of dieet. Deze week was geen beste en ik vrees de weegschaal komende dinsdag! Die zal wel weer meedogenloos zijn. En terecht! Had ik me maar niet zo moeten laten gaan! Aan de andere kant…. het was een zeer emotionele week en tsja…. eten- coping het hoort bij mij als stroop bij een pannenkoek! (Als we dan toch over eten praten, gebruiken we de metaforen in dezelfde stijl natuurlijk!)

Op naar een mooie week 20!

Wat die zal gaan brengen?

  • Het Eurovisie songfestival – gaan we weer winnen?
  • Máxima wordt Sarah – drie hoeraatjes voor de koningin!
  • De volgende stap in de versoepelingen

En op persoonlijk vlak?

  • Werk, werk, werk en visite(jaja, op gepaste afstand😉)
  • De eerste week in tijden zonder therapie
  • En dan ook nog de eerste Beeball training van Jesse!

Lieve groetjes Moniek!

Persoonlijk

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: