Coronatest zonder zijwieltjes

Wat een week. Het was een week van testen en proberen.

Het begon allemaal op een mooie zondagochtend. Of nou ja, eigenlijk de zaterdag ervoor al. Onze kleine man was al een paar dagen snotterig, maar in de nacht van vrijdag op zaterdag liep zijn temperatuur een beetje op en begon hij ook te hoesten als een malle. Omdat hij toch ook naar zijn opa’s en oma’s gaat, besloten om voor de zekerheid een test te laten doen. En waar iedereen vaak dezelfde dag nog terecht kan, kon hij een dag later terecht. En daar gingen we zondagochtend naar de teststraat.

We hadden zo goed en zo kwaad als het ging uitgelegd wat er ging gebeuren. En eerlijk is eerlijk… het mannetje heeft geen kik gegeven en kreeg nog een leuke pop it als cadeautje ook. Heerlijk! Bubbeltjesplastic to the max! Ik ben er weg van en hij vindt het ook erg leuk.

Fiets

Nou weet ik wel dat je na zo’n test eigenlijk binnen moet blijven, maar dat moet je eens proberen met een peuter die zich niet echt ziek voelt. Dus…hup de tuin in. Een paar weken geleden speelden we met het idee zijn zijwieltjes van zijn fiets te halen. Maar nu was hij er aan toe. Hij wilde het ook echt. En na een paar wankele meters, fietste hij zo weg. Alleen het opstappen is nog wat moeilijk en hij heeft nog even hulp nodig bij het wegrijden, maar verder doet hij het helemaal zelf. Toch maar even naar de grote (eigenlijk tijdelijk verboden) buitenwereld en op het fietspad gaan oefenen. En ook daar ging hij als een trein.

Negatief

Gelukkig kregen we maandag al snel te horen dat hij negatief getest was. Dus kon hij weer lekker alles doen en overal naar toe. Het hoesten en snotteren was inmiddels ook al een stukje minder.

Test 2

Woensdag was het mijn beurt. Oh man wat voelde ik mij beroerd. Bah! ’s ochtends toch maar even een afspraak gemaakt voor de test. En dit keer kon ik wel dezelfde dag al terecht. Dus die middag gingen we weer op weg naar de teststraat. (We? Ja, Jeff ging mee, ik wist niet hoe ik qua mentale staat zou reageren op die test, dus durfde niet echt alleen.) Jesse zat achterin naast mij en zou mijn hand wel vasthouden. Ik moest er dus wel even erg in houden dat ik een peuterhandje vast hield en er dus niet keihard in zou gaan knijpen.

Relax

Zo soepel als hij bij Jesse ging, zo moeizaam ging het bij mij. “Ontspant u maar!“, zei de vriendelijke jongeman. Tja, zodra zoiets gezegd wordt, spannen al mijn spieren tegelijk aan en lukt het dus niet meer om te ontspannen. Maar hé, als die kleine het kan, kan ik het ook. Dus heldhaftig deed ik mijn mond open en hoofd achterover. Zodra hij begon met de test en ik het stokje voelde, trok ik mijn hoofd weg en bleef het stokje in mijn keel hangen. ARGH! Kon die ellendige handeling nog een keer over gedaan worden ook. Daarna was het gelukkig snel gedaan. En kon ik naar huis. Tranen in mijn ogen van ellende en kriebel in mijn neus, maar het was achter de rug en ik mocht naar huis. Jesse kreeg van deze vriendelijke jongeman nog een pop it mee naar huis, omdat hij zo’n goede hulp was voor zijn mamma. Wat een verwennerij! Nog even en hij gaat die teststraat leuk vinden!

Negatief again

Waar iedereen in mijn omgeving binnen een paar uur na een test, de uitslag van de test in kon zien, bleef deze bij mij uit. Langzaam maar zeker begon ik ervan overtuigd te raken dat ik wel positief moest zijn. Anders zou ik allang de uitslag hebben, toch?

Gelukkig voelde ik me te beroerd om er echt over na te kunnen denken. Ik had nog net genoeg energie om elk uur in te loggen om te kijken of er al iets bekend was. Zelfs ’s nachts ben ik een keer wakker geworden. Nu is dat niet zo raar, iedereen wordt wel eens wakker ’s nachts. Maar ik ging direct in een soort van halve paniekmodus inloggen om te kijken of de uitslag er al was. NIET DUS!

En eindelijk, na al die uren wachten was daar om even over 8 uur ’s ochtends de mail dat de uitslag er was. NEGATIEF! Zo ziek als ik was, was ik toch wel erg blij. Nu denk ik: “Ja hoor.. 2 jaar lang de ene therapie na de andere om weer wat positiever te worden. Denk je dat je er eindelijk bijna bent, word je negatief getest.

Griep/Verkoudheid

Ondanks dat het geen corona was, werd ik met de minuut beroerder en ben ik halverwege de ochtend toch maar terug mijn bed in gegaan. De hele dag liggen slapen. Even eruit om Jesse op te halen van het KDV en toch heel even buiten te zijn. Daarna weer snel met een dekentje op de bank. De vrijdag zag er ongeveer hetzelfde uit.

Zoals ik al begon… wat een week. Het was een week van uitersten. Een week waarin ik heb gemerkt dat de somberheid zich niet zo snel gewonnen geeft en nog op de loer ligt. Hoe rotter ik me voel, hoe makkelijker hij er doorheen kan komen. Ik ben dan wel ‘de’ grens over, maar nog niet ver genoeg om rustig achterover te kunnen leunen. Het gevecht gaat nog even door!

Hoe was jullie week?

Lieve groetjes Moniek

Persoonlijk

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: