My battle

In een kleine 3 maanden tijd heb ik er bijna 10 kilo aan weten te eten. 10 kilo, die ik met zoveel moeite was kwijt geraakt. Of althans, waarvan ik er 6 met veel moeite was kwijt geraakt.

Terug naar af

De therapie werd (nog) zwaarder en zwaarder.

Dit kostte zoveel energie, dat er geen energie meer was voor het afvallen. Sterker nog.. ik viel van eetbui in eetbui en zat elke avond met een schaaltje chips en één (of twee) glazen cola op de bank. En dan in het weekend zeggen: “Yeah Weekend! Nu mogen we wat lekkers.” Om vervolgens een bak chips met dipje te pakken, toastjes met lekkere salades en hier en daar nog een gebakje. Want, hé, het is weekend. Dus het mag! Ik had gewoon even niet door dat ik eigenlijk de hele week weekend vierde in de avonden, want avond aan avond zat ik te snaaien. Ook werd het weer makkelijker om een pizza de oven in te schuiven in plaats van een gezonde maaltijd te maken.

Voorbij is die tijd

Zoals jullie met pasen in opruimen hebben kunnen lezen, was ik er klaar voor. Klaar om de draad weer op te pakken, om ook deze strijd weer te gaan strijden. En zo geschiedde. Vanaf dinsdag 6 april hou ik me weer (redelijk) netjes aan mijn dieet. In het begin at ik nog wel (volkoren)brood, omdat ik nu eenmaal een broodmens ben. Maar dat is nu ook niet meer. Ik heb gisteren bij bakkerij ’t Stoepje de slankelijntjes ontdekt. Superlekkere broodjes met maar 2 gram koolhydraten per stuk en dan zit ik ook nog eens vol na 1 broodje. Lekker en het past in mijn dieet. Ik had het niet beter kunnen treffen.

Happy me

De relatie met mijn weegschaal is nooit echt optimaal geweest en dat is ie nog steeds niet. Hoewel ik wel steeds blijer word met de weegschaal, wat dan weer komt doordat hij elke keer als ik er op ga staan toch weer een onsje (of wat) minder aangeeft. In de eerste week ben ik zelfs 2,1 kg afgevallen. 2,1!!! Ik heb even een vreugde dansje gedaan. Wat was ik blij en wat is dat een boost om door te zetten.

Niet makkelijk

Dat het makkelijk is, zal je mij niet horen zeggen. Afgelopen week heb ik wel een paar mindere dagen gehad en heb niet de illusie dat ik ook deze week weer zoveel zal zijn afgevallen.

Donderdag

Donderdag heb ik de hele dag zitten vechten tegen de eetlust. Geen hongergevoel, maar een stemmetje wat zegt dat ik moet eten en het liefst zo ongezond mogelijk.
Donderdagavond ben ik voor de bijl gegaan. Na een huilbui van heb ik jou daar heb ik een stukje gebak genomen. Maar daar kon ik het verder ook bij laten.

Vrijdag

Vrijdag had ik therapie gehad en hoewel deze met een lach begon, veranderde dat al snel in dikke tranen. Hierdoor was ik de rest van de dag niet op mijn best en kon ik de eetbuien moeilijk weerstaan. Helemaal toen Rick vroeg of ik ook een bara wilde hebben. Waar ik hem vorige week nog had afgewezen, heb ik hem nu met beide handen geaccepteerd en ervan zitten genieten. Ook al had ik erna wel een beetje spijt. Alleen weer niet genoeg spijt om het idee van een patatje bij de snackbar te halen af te slaan.

Zaterdag

Zaterdag (vandaag dus) heb ik mij dan wel weer heel netjes aan mijn dieet gehouden en zat ik om 16 uur aan slechts 16 gram koolhydraten die ik had gegeten. Geen hongergevoel, geen eetbuien. Ik was blij en heb vervolgens chinees besteld. ARGH! Het lukte me gewoon weer niet! Maar weetje, ik kan mezelf er om straffen.(en daar ben ik goed in… geloof me) Of ik kan denken: “Ik heb er van genoten en morgen beginnen we weer opnieuw!

Morgen

Dat laatste ga ik doen. Morgen weer een nieuwe dag. Over vanavond maak ik me geen zorgen. Ik zit zo ongelooflijk vol, honger zal ik niet krijgen. En voor de lekkere trek staan er nog aardbeitjes in de koelkast… Lekker en gezond!

Eerste week

Voor een eerste week (of eigenlijk…voor de eerste twee weken) ben ik zeker niet ontevreden. Inmiddels heb ik wel geleerd dat niet alles in 1x goed gaat. Mijn veeleisende kant (schematherapie) probeer ik zoveel mogelijk aan de kant te schuiven, die zorgt voor het schuldgevoel en daar heb ik dus even helemaal geen behoefte aan. Waar ik behoefte aan heb is iemand die zegt: “Het is niet erg om een keer de ‘fout’ in te gaan. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen en nieuwe energie! Wat vandaag niet lukte, lukt morgen wel!

Lieve groetjes Moniek

Gezond worden

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: