Ghosts from the past

Kijk niet achterom

Het is iets wat vaak tegen me gezegd werd. Kijk maar niet meer achterom. Je moet vooruit kijken.

Bijna 2 jaar in therapie. Heel wat dingen een plekje gegeven en toch had het verleden mij in zijn greep. Of nou ja, bepaalde gebeurtenissen in het verleden. Wat is het moeilijk om je blik naar voren te keren en niet meer achterom te kijken.

Het fijne van het verleden is dat het voorbij is.

(@meditationmoments)

Ja dat klopt. Het fijne is dat het voorbij is, maar dan moet je het wel voorbij kunnen laten zijn.

Slaap zacht, Elisabeth Moniek!

Ik zit achterin een auto (voor de beeldvorming, het is een sportieve, snelle, zwarte auto). Voorin zitten twee mensen. Ik kan ze niet helemaal plaatsen, maar weet dat ze ergens een rol hebben gespeeld in mijn verleden. 1 van hem op school en de ander in de wijk waar ik opgroeide. Ik weet (of voel) ook dat het niet bepaald een positieve rol is geweest en ik denk zelfs dat dit het understatement van het jaar is. Oké, dit terzijde.

Ik zit dus achterin die auto met 2 anderen voorin. Zij bepalen waar we heen gaan. Ik kan niet zien waar we heen gaan. De wereld buiten die auto is volledig wazig en vrij donker. Maar ik weet wel dat ik mij niet prettig voel achterin die auto. Ik wil de controle terug! Dat zeg ik ook tegen hen. Maar ze horen me niet, of ze luisteren niet. Tot ik schreeuw GEEF MIJ MIJN LEVEN TERUG! Het is mijn leven!

Don’t stop me now!

En ineens zit ik voorin, maar nog niet achter het stuur. Ik zit op de passagiersstoel. De auto wordt nog steeds bestuurd door die 2 anderen, maar dan wel vanaf de achterbank. Dus een stapje vooruit heb ik wel gezet. Letterlijk! Maar waarom lukt het me nou niet om daadwerkelijk dat stuur te grijpen en de regie over te nemen. Ik probeer het wel, maar ik grijp steeds mis. Het lukt me maar niet om naar de bestuurdersstoel te kruipen. Iets houdt mij tegen. Maar wat?

Cry me a river!

Afgelopen weekend had ik een breakdown. De vorige was bijna 2 jaar geleden, toen heb ik weken, nee maanden, achtereen zitten huilen. Nu was het net zo heftig, maar gelukkig niet zo lang. Maar behalve heftig (en zelfs beangstigend) was het ook een openbaring. Terwijl ik zat te snotteren (lees: janken, gierende uithalen, dikke, rode ogen, verstopte neus enzovoort enzovoort) gooide ik eruit dat ik mijn toekomst in mijn eigen handen wil hebben. Dat ik degene wil zijn, die bepaalt hoe mijn leven eruitziet. Het mogen niet meer de gebeurtenissen uit het verleden zijn die dat bepalen. Want hoe stom het ook klinkt, er zijn bepaalde mensen en gebeurtenissen uit het verleden -die allang geen deel meer zijn van mijn huidige leven- die bepalen hoe ik mijn leven leef. Of eigenlijk hoe ik mijn leven overleef.

Hoe dieper ik wegzonk tijdens die breakdown, hoe helderder het voor mij werd. STOP! HOU OP! IK WIL DIT NIET MEER! Dat is wat ik roep tegen de spoken van het verleden.

En nu zijn we een aantal dagen na de breakdown en heb ik al dagen last van die ene droom, die droom die mij heeft laten zien dat ik goed op weg ben, maar er nog steeds niet ben. De droom die ik aan het begin van dit blog heb beschreven.

Mijn leven is van mij!

Op ’t ijs wil ik schaatsen
En zelf zien hoelang het houdt

Ik wil weer genieten van elke seconde, zelfs al duurt het niet lang!

Op ’t koord wil ik dansen
Gevaarlijk? Dat laat me koud

Ik ga voor geen risico opzij

Ik wil me niet meer laten leiden door angst!

En vlieg als een meeuw naar het licht
‘T leven is van mij


Mijn leven is van mij en ik ga het leven!

Deze tekst (een beetje gehusseld) komt uit de musical Elisabeth. Daar ben ik ooit (in 1999 om precies te zijn) met mijn zusje naar toe geweest. En afgelopen vrijdag tijdens een imaginatie-oefening bij schematherapie, kwam dit nummer ineens naar voren in mijn hoofd.

Hoe grappig is het dat kennelijk iets uit mijn verleden een trigger is geweest om de regie over mijn leven over te nemen van het verleden.

Een lach en een traan

Dat is hoe ik terug wil kijken, maar dan alleen op momenten dat ik er zelf voor kies. Ik wil terug kunnen denken aan de mooie dingen en aan de minder mooie dingen, zonder dat het gelijk grip krijgt op mijn heden en toekomst. En dat gaat mij lukken!

Nu aan het einde van dit blog zijn zoveel dingen nog net even een stukje duidelijker geworden.

Nu aan het einde van dit blog besef ik mij dat je best wel eens achterom mag kijken. Het verleden is er om van te leren en om van te houden.

Nu aan het einde van dit blog ben ik mijn verleden dankbaar, omdat mijn verleden mij heeft gebracht waar ik nu ben. En omdat mijn verleden mij sterker heeft gemaakt, dan ik zou zijn geweest zonder dit verleden.

Nu aan het einde van dit blog, zit ik eindelijk achter het stuur en kan ik het verleden daar laten waar het hoort. ACHTER MIJ!

Nu aan het einde van dit blog, kan ik eindelijk achteromkijken met een glimlach en een traan.

Lieve groetjes Moniek!

Wie had er door dat de kopjes allemaal titels van liedjes zijn?

  • Ghosts from the past – Bang Gang
  • Slaap zacht, Elisabeth – Acda en De Munnik
  • Don’t stop me now – Queen
  • Cry me a river – Justin Timberlake
  • Mijn leven is van mij – Pia Douwes in Elisabeth, De musical
  • Een lach en een traan – The Kik

Depressief

Moniek View All →

Moeder van 3, vriendin van de liefste. Blog open en eerlijk over alles wat mij bezig houdt. Sinds kort aan het fotograferen met als favoriete onderwerpen: Portretfotografie, Straatfotografie en Natuurfotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: